ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ 2026 • ITC ਹਾਈ-ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਜਾਇਜ਼ਾ
ਭਾਰਤ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਨਾਲ ਸਪ੍ਰਿੰਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਗੁਲਵੀਰ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਪਾਰੁਲ ਚੌਧਰੀ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਇਲਾਕਾਈ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਦੁਹਰਾਏ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪੁਰਸ਼ ਸਪ੍ਰਿੰਟਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਇਹ ਕੌਮੀ ਰਿਕਾਰਡਾਂ, 10.09*, ਮਿਕਸਡ ਰੀਲੇ ਕਾਂਸੀ, ਦੂਰੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਅਤੇ ਉਸ ਕੋਚਿੰਗ ਢਾਂਚੇ ਦਾ ਹਾਈ-ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਜਾਇਜ਼ਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਲੋੜ ਹੈ ਜੇ ਅਸਲ ਟੀਚਾ ਓਲੰਪਿਕ ਅਤੇ ਵਰਲਡ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਮੈਡਲ ਹਨ।
ਭਾਰਤ ਨੇ ਨਾਗੋਆ ਵਿੱਚ 2026 ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਐਥਲੈਟਿਕਸ ਮੁਕਾਬਲੇਬਾਜ਼ੀ ਤੋਂ 24 ਮੈਡਲ—ਇੱਕ ਸੋਨਾ, ਨੌਂ ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ 14 ਕਾਂਸੀ—ਜਿੱਤੇ। ਇਹ ਵੱਡੀ ਮੈਡਲ ਗਿਣਤੀ ਸੀ। ਪਰ ਇਹ ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਚਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹਾਂਗਝੋਉ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਨੇ ਐਥਲੈਟਿਕਸ ਵਿੱਚ 29 ਮੈਡਲ ਅਤੇ ਛੇ ਸੋਨੇ ਜਿੱਤੇ ਸਨ। ਨਾਗੋਆ ਵਿੱਚ ਮੈਡਲ ਗਿਣਤੀ ਹਾਲੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਮਹਿਲਾ 4×400 ਮੀਟਰ ਰੀਲੇ ਟੀਮ ਹੀ ਸੋਨੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ।
ਮੈਡਲ ਟੇਬਲ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਦੇਸ਼ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਪੋਡਿਅਮ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੀ ਕਿ ਉਹ ਦੇਸ਼ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਮਿਆਰ ਤੋਂ ਕਿੰਨਾ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਅਸਲ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਨੂੰ ਇਵੈਂਟ ਗਰੁੱਪਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
24 ਐਥਲੈਟਿਕਸ ਮੈਡਲ: ਪੂਰੀ ਤਸਵੀਰ
ਦੌੜ ਵਾਲੇ ਇਵੈਂਟਾਂ ‘ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪੂਰੀ ਭਾਰਤੀ ਐਥਲੈਟਿਕਸ ਟੀਮ ਨੂੰ ਸਿਹਰਾ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਨੇ ਦੂਰੀ ਦੌੜ, ਰੀਲੇ, ਜੰਪ, ਥ੍ਰੋ ਅਤੇ ਕੰਬਾਈਨਡ ਇਵੈਂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਡਲ ਜਿੱਤੇ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਅਹਿਮ ਹੈ। ਖੇਡਾਂ ਦੌਰਾਨ ਬਣੇ ਕੌਮੀ ਰਿਕਾਰਡ ਵੀ ਅਹਿਮ ਹਨ।
ਸਾਵਨ ਬਰਵਾਲ ਨੇ ਮੈਰਾਥਨ ਵਿੱਚ 2:11:37 ਦਾ ਭਾਰਤੀ ਰਿਕਾਰਡ ਬਣਾਇਆ। ਵਿਥਿਆ ਰਾਮਰਾਜ ਨੇ ਮਹਿਲਾ 400 ਮੀਟਰ ਹਰਡਲਜ਼ ਦਾ ਕੌਮੀ ਰਿਕਾਰਡ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ। ਹਰਿਤਾ ਭਦ੍ਰਾ ਨੇ 200 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ ਕਾਂਸੀ ਜਿੱਤੀ। ਪੁਰਸ਼ ਜੈਵਲਿਨ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੋ ਖਿਡਾਰੀ ਪੋਡਿਅਮ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਬਾਰਾਨਿਕਾ ਇਲੰਗੋਵਨ ਨੇ ਪੋਲ ਵਾਲਟ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਲਈ ਇਤਿਹਾਸਕ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਮੈਡਲ ਜਿੱਤਿਆ।
ਪਰ ਇਸ ਰਿਪੋਰਟ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਸਵਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਭਾਰਤ ਕੋਲ ਸਫਲ ਖਿਡਾਰੀ ਸਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ—ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸਨ। ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਸਾਨੂੰ ਇਲਾਕਾਈ ਕਾਮਯਾਬੀ ਤੋਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਪੱਧਰ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲਾਤਮਕਤਾ ਤੱਕ ਭਾਰਤ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਬਾਰੇ ਕੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਗੁਲਵੀਰ ਸਿੰਘ: ਤਿੰਨ ਇਵੈਂਟ, ਤਿੰਨ ਮੈਡਲ — ਇੱਕ ਕਲਾਸ ਐਕਟ
ਗੁਲਵੀਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪੁਰਸ਼ 10,000 ਮੀਟਰ, 1500 ਮੀਟਰ ਅਤੇ 5000 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਰ ਇਵੈਂਟ ਵਿੱਚੋਂ ਮੈਡਲ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲੇ: 10,000 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ 28:29.38 ਨਾਲ ਚਾਂਦੀ, 1500 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ 3:36.72 ਦਾ ਨਿੱਜੀ ਸਰਵੋਤਮ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ, ਅਤੇ 5000 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ 13:32.75 ਨਾਲ ਕਾਂਸੀ।
ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਮੈਡਲ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਰਤਾਰੇ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੈ।
ਖਿਡਾਰੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੌੜਣਾ ਪਿਆ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰਿਕਵਰ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਮੁੜ ਤਿਆਰ ਹੋਣਾ ਪਿਆ। 1500 ਮੀਟਰ ਦਾ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਅਹਿਮ ਹੈ—ਮੁੱਖ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਦੂਰੀ ਧਾਵਕ ਨੇ ਇੱਕ ਘਣੇ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਸ਼ਡਿਊਲ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਇਵੈਂਟ ਵਿੱਚ ਨਿੱਜੀ ਸਰਵੋਤਮ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ 5000 ਮੀਟਰ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਈ ਰੇਸਾਂ ਤੋਂ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਇਸ ਦਾ ਸਿਹਰਾ ਖਿਡਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਚਿੰਗ ਤੇ ਸਪੋਰਟ ਟੀਮ ਨੂੰ ਵੀ। ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਇਮਾਨਦਾਰ ਤਿਆਰੀ ਬਣਾਵਟੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਖਿਡਾਰੀ ਜਾਂ ਤਾਂ ਅਗਲੀ ਰੇਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਕੋਚ ਦੀ ਨਜ਼ਰ: ਗੁਲਵੀਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮੈਡਲ ਕਿਉਂ ਅਹਿਮ ਹਨ
ਹਾਈ-ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅੰਕ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿਡਾਰੀ ਨੂੰ ਵਾਰਮ-ਅੱਪ, ਰੇਸ, ਰਿਕਵਰੀ, ਨੀਂਦ, ਖੁਰਾਕ, ਇਲਾਜ, ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਊਰਜਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਗਲੀ ਰੇਸ—ਇਹ ਸਭ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗੁਲਵੀਰ ਦਾ ਤਿੰਨ-ਮੈਡਲ ਮੁਹਿੰਮ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਏਸ਼ੀਆਈ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਇਹ ਤਰੀਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪਾਰੁਲ ਚੌਧਰੀ: ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਖਿਡਾਰੀ ਉਹ ਜੋ ਦੁਬਾਰਾ ਵੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਕਰੇ
ਪਾਰੁਲ ਚੌਧਰੀ ਨੇ ਮਹਿਲਾ 3000 ਮੀਟਰ ਸਟੀਪਲਚੇਜ਼ ਵਿੱਚ 9:08.67 ਦਾ ਕੌਮੀ ਰਿਕਾਰਡ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਕਾਂਸੀ ਜਿੱਤੀ। ਉਹ ਓਲੰਪਿਕ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਚੈਂਪੀਅਨ ਵਿਨਫ੍ਰੈਡ ਯਾਵੀ ਅਤੇ ਸਾਬਕਾ ਵਿਸ਼ਵ ਚੈਂਪੀਅਨ ਨੋਰਾਹ ਜੇਰੂਟੋ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ 5000 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ 15:14.61 ਨਾਲ ਕਾਂਸੀ ਜਿੱਤੀ। 1500 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ 4:09.46 ਨਾਲ ਚੌਥੇ ਸਥਾਨ ‘ਤੇ ਰਹੀ।
ਫਿਰ ਉਹੀ ਸ਼ਬਦ ਅਹਿਮ ਹੈ—ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਹੀ ਪੱਧਰ।
ਪਾਰੁਲ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਰੇਸ ਕਰਕੇ ਗਾਇਬ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਉਹ ਕਈ ਇਵੈਂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲੇਯੋਗ ਰਹੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਰੀਰਕ ਮੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਪਰ ਸਾਫ਼ ਰਹੀਏ: ਇਹ ਇਲਾਕਾਈ ਪੱਧਰ ਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇੱਕੋ ਮਿਆਰ ‘ਤੇ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਹੈ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਪੱਧਰ ਦਾ ਦਬਦਬਾ ਨਹੀਂ
ਜੇ ਅਸੀਂ ਸਪ੍ਰਿੰਟਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘਰੇਲੂ ਤਰੱਕੀ ਨੂੰ ਵਧਾ-ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਤਨਕ਼ੀਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦੂਰੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਨੂੰ ਵੀ ਵਧਾ-ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਗੁਲਵੀਰ, ਪਾਰੁਲ, ਸਾਵਨ ਬਰਵਾਲ ਅਤੇ ਸੀਮਾ ਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਏਸ਼ੀਆਈ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਦਿਖਾਇਆ। ਗੁਲਵੀਰ ਨੇ 2026 ਕਾਮਨਵੈਲਥ ਗੇਮਜ਼ ਵਿੱਚ 10,000 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ 5000 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ ਕਾਂਸੀ ਵੀ ਜਿੱਤੀ। ਇਹ ਅਹਿਮ ਕਦਮ ਹਨ।
ਪਰ ਓਲੰਪਿਕ ਅਤੇ ਵਰਲਡ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਮੈਡਲ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਪੱਧਰ ਹਨ।
ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਟੀਚਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਗਲਾ ਪੜਾਅ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਪੱਧਰ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇਬਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਬਣਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਿਯਮਿਤ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਰੇਸਿੰਗ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਖਿਡਾਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਨਾਲੋਂ ਤੇਜ਼ ਨਿੱਜੀ ਸਰਵੋਤਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਦੌੜਣਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਪੇਸ-ਸਰਜਜ਼ ਦਾ ਜਵਾਬ ਕਿਵੇਂ ਦੇਣਾ ਹੈ ਜੋ ਘਰੇਲੂ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ, ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਪੋਜ਼ੀਸ਼ਨ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਉਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਗਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਟਿਕਣਾ ਹੈ।
ਮੁਕਾਬਲੇ ਦਾ ਪੱਧਰ ਉੱਪਰ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਵੀ ਬਦਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਖਿਡਾਰੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਮੈਡਲਿਸਟ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦਾ ਸਵਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ: “ਇੱਕ ਹੋਰ ਏਸ਼ੀਆਈ ਮੈਡਲ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤਣਾ ਹੈ?” ਸਵਾਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: “ਇਸ ਖਿਡਾਰੀ ਅਤੇ ਵਰਲਡ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਫਾਈਨਲਿਸਟ ਵਿਚਕਾਰ ਅਸਲ ਫਰਕ ਕੀ ਹੈ?”
ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਰਨਿੰਗ ਇਕਾਨਮੀ, LT1, LT2, ਐਰੋਬਿਕ ਪਾਵਰ, 1500/3000 ਮੀਟਰ ਸਪੀਡ ਰਿਜ਼ਰਵ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਤੀ ਬਦਲਣ ਦੀ ਕਾਬਲੀਅਤ, ਅੰਤਿਮ ਲੈਪ ਦੀ ਗਤੀ, ਤਾਕਤ, ਸਟਿਫਨੈੱਸ, ਥਕਾਵਟ ਵਿੱਚ ਤਕਨੀਕੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਅਤੇ ਰੇਸ ਪੋਜ਼ੀਸ਼ਨਿੰਗ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਹੀ ਜਵਾਬ ਖਿਡਾਰੀ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ।
ਜੇ ਟੀਚਾ ਇਲਾਕਾਈ ਪੋਡਿਅਮ ਤੋਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਫਾਈਨਲ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ।
ਹੁਣ ਔਖਾ ਹਿੱਸਾ: ਭਾਰਤ ਦੀ ਪੁਰਸ਼ ਸਪ੍ਰਿੰਟਿੰਗ
ਭਾਰਤੀ ਸਪ੍ਰਿੰਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਮੰਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਕੌਮੀ ਰਿਕਾਰਡ 10.09 ਹੈ। ਅਨਿਮੇਸ਼ ਕੁਜੂਰ ਕੋਲ 20.32 ਦਾ ਭਾਰਤੀ 200 ਮੀਟਰ ਰਿਕਾਰਡ ਅਤੇ 10.14 ਦਾ 100 ਮੀਟਰ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਥੇੱਨਾਰਾਸੁ 44.98 ਨਾਲ 400 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ 45 ਸਕਿੰਟ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਰਤੀ ਬਣੇ।
ਇਹ ਅਸਲ ਤਰੱਕੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਡਿਲਿਵਰੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਨਾਗੋਆ ਵਿੱਚ ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ ਨੇ ਹੀਟ ਵਿੱਚ 10.38 ਅਤੇ ਸੈਮੀਫਾਈਨਲ ਵਿੱਚ 10.32 ਦੌੜਿਆ ਅਤੇ ਫਾਈਨਲ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ। ਅਨਿਮੇਸ਼ ਨੇ 100 ਮੀਟਰ ਹੀਟ ਵਿੱਚ 10.36 ਅਤੇ ਸੈਮੀਫਾਈਨਲ ਵਿੱਚ 10.38 ਦੌੜਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਫਾਈਨਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹੇ।
ਅਨਿਮੇਸ਼ 200 ਮੀਟਰ ਫਾਈਨਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਪਰ 20.80 ਵਿੱਚ ਪੰਜਵੇਂ ਸਥਾਨ ‘ਤੇ ਰਹੇ। ਥਾਈਲੈਂਡ ਦੇ ਪੁਰਿਪੋਲ ਬੂਨਸਨ ਨੇ 19.88 ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਚੀਨ ਦੇ ਹੁਆਂਗ ਯੂਵੇਨ ਨੇ 20.45 ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਜਪਾਨ ਦੇ ਸੋਸ਼ੀ ਮਿਜੁਕੁਬੋ ਨੇ 20.56 ਵਿੱਚ ਕਾਂਸੀ ਜਿੱਤੀ।
ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇ 400 ਮੀਟਰ ਹੀਟ 45.27 ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੀ, ਪਰ ਫਾਈਨਲ ਵਿੱਚ 45.48 ਨਾਲ ਪੰਜਵੇਂ ਸਥਾਨ ‘ਤੇ ਰਹੇ। ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ 44.90 ਸੀ।
| ਖਿਡਾਰੀ | ਖੇਡਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਆਰ | ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ | ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਨਤੀਜਾ |
|---|---|---|---|
| ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ ਸਿੰਘ | 10.09* NR | 10.38 ਹੀਟ; 10.32 ਸੈਮੀਫਾਈਨਲ | 100 ਮੀਟਰ ਫਾਈਨਲ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ |
| ਅਨਿਮੇਸ਼ ਕੁਜੂਰ | 10.14 PB / 20.32 NR | 10.36 ਹੀਟ; 10.38 SF; 20.80 200 ਮੀਟਰ ਫਾਈਨਲ | ਨਿੱਜੀ ਸਪ੍ਰਿੰਟ ਮੈਡਲ ਨਹੀਂ |
| ਵਿਸ਼ਾਲ ਥੇੱਨਾਰਾਸੁ | 44.98 NR | 45.27 ਹੀਟ; 45.48 ਫਾਈਨਲ | ਨਿੱਜੀ 400 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ 5ਵਾਂ |
ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਖਿਡਾਰੀ ਅਸਫਲ ਹਨ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਸਪ੍ਰਿੰਟ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਅਜੇ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚਰਚਿਤ ਘਰੇਲੂ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਕੌਮੀ ਰਿਕਾਰਡ ਅਤੇ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਨਤੀਜਾ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਨਹੀਂ
ਖਿਡਾਰੀ ਨੂੰ ਹਰ ਰੇਸ ਵਿੱਚ ਨਿੱਜੀ ਸਰਵੋਤਮ ਨਹੀਂ ਦੌੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਹਕੀਕਤੀ ਉਮੀਦ ਹੈ। ਹਾਈ-ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਖੇਡ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਪਰ ਵੱਡੀਆਂ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪਾਂ ਲਈ ਹੀ ਪੀਰੀਅਡਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਲੋਡ ਬਦਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੀ ਆਵ੍ਰਿਤੀ ਕੰਟਰੋਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਟੇਪਰ ਯੋਜਨਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਟ੍ਰੈਂਥ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਬਦਲਦੀ ਹੈ। ਰੇਸ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਰਿਕਵਰੀ ਮੈਨੇਜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਯਾਤਰਾ ਤੱਕ ਨੂੰ ਯੋਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਾ ਸੀਜ਼ਨ ਉਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਹਿਮ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਜੇ ਕਿਸੇ ਖਿਡਾਰੀ ਨੇ 44.98 ਦੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਦਿਖਾਈ ਹੈ ਪਰ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਫਾਈਨਲ ਵਿੱਚ 45.48 ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ 44.98 ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣਾ ਸਹੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਸਹੀ ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮੈਡਲ ਤੈਅ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਕਾਬਲੀਅਤ ਦਾ ਕਾਫ਼ੀ ਹਿੱਸਾ ਮੌਜੂਦ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕੀ ਪੀਕ ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਆਇਆ? ਕੀ ਖਿਡਾਰੀ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ? ਕੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਸ਼ਡਿਊਲ ਗਲਤ ਸੀ? ਕੀ ਘਰੇਲੂ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਇੱਕ ਵਿਰਲਾ ਆਉਟਲਾਇਰ ਸੀ? ਕੀ ਟੇਪਰ ਠੀਕ ਸੀ? ਕੀ ਚੋਟ ਜਾਂ ਤਕਨੀਕੀ ਸਮੱਸਿਆ ਸੀ? ਇਹ ਕੋਚਿੰਗ ਦੇ ਸਵਾਲ ਹਨ।
ਹਾਈ-ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਸਿਧਾਂਤ
ਨਿੱਜੀ ਸਰਵੋਤਮ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਖਿਡਾਰੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਿੰਨਾ ਤੇਜ਼ ਗਿਆ। ਅਸਲ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲਾ ਪੱਧਰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਖੇਡ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਦੂਜੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
10.09*: ਰਿਕਾਰਡ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ — ਪਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਹੀ ਪੱਧਰ ਦੀ ਮੰਗ ਵੀ ਕਰੋ
ਵਰਲਡ ਐਥਲੈਟਿਕਸ ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ ਸਿੰਘ ਦੇ 23 ਮਈ 2026, ਰਾਂਚੀ ਦੇ 10.09 ਨੂੰ ਭਾਰਤੀ ਕੌਮੀ ਰਿਕਾਰਡ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਗਤੀ +0.3 m/s ਦਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ITC ਦਾ ਤਾਰਾ ਇਹ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕਾਨੂੰਨੀ ਵਿੰਡ ਰੀਡਿੰਗ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਰਸਮੀ ਰਿਕਾਰਡ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੀ।
ਤਾਰੇ ਦਾ ਮਤਲਬ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ-ਜਾਇਜ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸਾਵਧਾਨੀ ਹੈ: ਇਹ ਸਮਾਂ ਘਰੇਲੂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਆਇਆ, ਜਦਕਿ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ ਨੇ 10.38 ਅਤੇ 10.32 ਦੌੜਿਆ। ਨਾਗੋਆ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭਾਰਤੀ ਐਥਲੈਟਿਕਸ ਫਾਈਨਲ ਸੀਰੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ 10.32 ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਅਗਸਤ ਦੇ ਇੱਕ ਕਾਂਟੀਨੈਂਟਲ ਟੂਰ ਸਿਲਵਰ ਮੀਟ ਵਿੱਚ 10.39 ਦਰਜ ਹੋਇਆ।
ਇਹ ਪੈਟਰਨ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਭਾਰਤ ਪੁਰਸ਼ 100 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਨਿਮੇਸ਼ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਸੰਤੁਲਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ 10.14 ਦੌੜਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤੀ ਸਪ੍ਰਿੰਟਿੰਗ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਸਿਰਫ਼ ਘਰੇਲੂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਨਾਗੋਆ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਵੀ ਉਸ ਪੱਧਰ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਇਸ ਲਈ ਤਨਕ਼ੀਦ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ “ਰਿਕਾਰਡ ਨਕਲੀ ਹਨ।” ਹੋਰ ਗੰਭੀਰ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ: ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਅਜੇ ਤੱਕ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਉਦੋਂ ਦੁਹਰਾਉਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਜਦੋਂ ਅਗਲਾ ਰਾਊਂਡ ਅਤੇ ਮੈਡਲ ਦਾਅ ‘ਤੇ ਹੋਣ।
10.2 ਤੇਜ਼ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਓਲੰਪਿਕ 100 ਮੀਟਰ ਮੈਡਲ ਗਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇੱਥੇ ਸਹੀ ਸੰਦਰਭ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
2024 ਓਲੰਪਿਕ ਪੁਰਸ਼ 100 ਮੀਟਰ ਫਾਈਨਲ 9.79 ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ। ਚਾਂਦੀ ਵੀ 9.79 ਸੀ। ਕਾਂਸੀ 9.81। ਅੱਠਵੇਂ ਸਥਾਨ ਵਾਲੇ ਧਾਵਕ ਨੇ 9.91 ਦੌੜਿਆ।
ਨਤੀਜਾ ਸਾਫ਼ ਹੈ: ਅੱਜ ਓਲੰਪਿਕ 100 ਮੀਟਰ ਮੈਡਲ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਦਾਵੇਦਾਰੀ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਬ-10 ਦੌੜਨਾ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ। ਖਿਡਾਰੀ ਨੂੰ ਰਾਊਂਡ ਦਰ ਰਾਊਂਡ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇੱਕੋ ਮਿਆਰ ‘ਤੇ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਸਬ-10 ਕਾਬਲੀਅਤ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਹਿਰੀ ਦੁਨੀਆਈ ਮੁਕਾਬਲੇਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮੈਡਲ ਗਤੀ 9.7 ਤੋਂ 9.8 ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਚੀਨ ਦੇ ਸੁ ਬਿੰਗਤਿਆਨ—ਏਸ਼ੀਆ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸਪ੍ਰਿੰਟਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ—ਨੇ ਟੋਕਿਓ ਓਲੰਪਿਕ ਸੈਮੀਫਾਈਨਲ ਵਿੱਚ 9.83 ਦਾ ਏਸ਼ੀਆਈ ਰਿਕਾਰਡ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਫਾਈਨਲ ਵਿੱਚ 9.98 ਨਾਲ ਛੇਵੇਂ ਰਹੇ। ਇਹ ਇਕੱਲਾ ਉਦਾਹਰਨ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇਵੈਂਟ ਕਿੰਨਾ ਕਠੋਰ ਹੈ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰੇਸ ਵੀ ਮੈਡਲ ਦੀ ਗਾਰੰਟੀ ਨਹੀਂ।
“ਭਾਰਤੀ 100 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਨਾਲ ਦੌੜ ਸਕਦੇ ਹਨ”? ਤਾਂ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰੇ।
ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਇੱਛਾ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਗਲਤ ਸਾਬਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭਾਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਪ੍ਰਿੰਟਿੰਗ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਜੈਨੇਟਿਕ ਕਾਬਲੀਅਤ ਨਹੀਂ।
ਮਹੱਤਵਾਕਾਂਕਸ਼ਾ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਖਿਡਾਰੀ ਜਾਂ ਇੱਕ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ‘ਤੇ ਜੈਨੇਟਿਕਸ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਸੇ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
10.09 ਦਾ ਕੌਮੀ ਰਿਕਾਰਡ ਇਹ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਕਿ ਪੂਰੀ ਭਾਰਤੀ ਅਬਾਦੀ 100 ਮੀਟਰ ਲਈ ਜੈਨੇਟਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਰਤ ਨੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਸਬ-10 ਪੁਰਸ਼ ਸਪ੍ਰਿੰਟਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ—ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਕੋਚਿੰਗ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਥਿਤੀ ਸੌਖੀ ਹੈ:
ਜੇ ਦਾਅਵਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤੀ ਪੁਰਸ਼ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ 100 ਮੀਟਰ ਸਪ੍ਰਿੰਟਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਬੂਤ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇੱਕੋ ਮਿਆਰ ‘ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਸਬ-10 ਗਤੀ, ਵਰਲਡ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਊਂਡ ਪਾਰ ਕਰਨਾ, ਫਾਈਨਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੈਡਲ।
ਤਦ ਤੱਕ ਇਹ ਇੱਕ ਟੀਚਾ ਹੈ—ਹਾਲੇ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ।
ਮਿਕਸਡ 4×100 ਮੀਟਰ ਕਾਂਸੀ ਇਸ ਬਹਿਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ
ਭਾਰਤ ਦੀ ਮਿਕਸਡ 4×100 ਮੀਟਰ ਟੀਮ ਨੇ 41.06 ਵਿੱਚ ਕਾਂਸੀ ਜਿੱਤੀ। ਚੀਨ 40.78 ਅਤੇ ਥਾਈਲੈਂਡ 40.87 ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਰਹੇ। ਮੈਡਲ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਟੀਮ ਨੇ ਹੀਟ ਦੇ 41.54 ਤੋਂ ਫਾਈਨਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸੁਧਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੋਡਿਅਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ।
ਪਰ ਸੰਦਰਭ ਵੀ ਅਹਿਮ ਹੈ।
ਮਿਕਸਡ 4×100 ਮੀਟਰ ਹਾਲੇ ਤਰੱਕੀ ਅਧੀਨ ਨਵਾਂ ਇਵੈਂਟ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਇੱਕ ਏਸ਼ੀਆਈ ਫਾਈਨਲ ਵਿੱਚ ਤੀਜੇ ਸਥਾਨ ‘ਤੇ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਮੌਜੂਦ ਵਰਲਡ ਐਥਲੈਟਿਕਸ ਸੀਜ਼ਨ ਲਿਸਟ ਵਿੱਚ 41.06 ਲਗਭਗ 21ਵੇਂ ਸਥਾਨ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਸੀ।
ਇਹ ਇਲਾਕਾਈ ਕਾਮਯਾਬੀ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਭਾਰਤ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਪੱਧਰੀ ਨਿੱਜੀ 100 ਮੀਟਰ ਡੈਪਥ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਅਨਿਮੇਸ਼ ਕੁਜੂਰ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਉਮੀਦ ਇਸ ਲਈ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਹੈ
ਅਨਿਮੇਸ਼ ਨੂੰ ਘੱਟ ਅੰਕਣਾ ਗਲਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਦਿਲਚਸਪ ਸਪ੍ਰਿੰਟ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ— 20.32 ਕੌਮੀ ਰਿਕਾਰਡ, 10.14 ਦਾ 100 ਮੀਟਰ ਸਰਵੋਤਮ ਅਤੇ ਏਸ਼ੀਆਈ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ 200 ਮੀਟਰ ਮੈਡਲ ਉਸ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡ ‘ਤੇ ਹਨ।
ਠੀਕ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਦੇ 200 ਮੀਟਰ ਫਾਈਨਲ ਵਿੱਚ 20.80 ਅਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਸਥਾਨ ਇਹ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਪੱਧਰ ਦਾ ਬ੍ਰੇਕਥਰੂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪੁਰਿਪੋਲ ਬੂਨਸਨ ਨੇ 200 ਮੀਟਰ 19.88 ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ, 100 ਮੀਟਰ 9.90 ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਇਹ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਵਰਲਡ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਮਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਅਨਿਮੇਸ਼ ਲਈ ਅਗਲਾ ਕੰਮ ਕੌਮੀ ਹੈਡਲਾਈਨਾਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇੱਕੋ ਮਿਆਰ ‘ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਅਜਿਹੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੇ ਪੱਧਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣਾ ਹੈ।
ਭਾਰਤ ਕੁਝ ਸਪ੍ਰਿੰਟਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤ ਇਵੈਂਟ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ
100 ਮੀਟਰ ਸਭ ਤੋਂ ਗਲੈਮਰਸ ਸਪ੍ਰਿੰਟ ਇਵੈਂਟ ਹੈ। ਪਰ ਇਵੈਂਟ ਚੋਣ ਗਲੈਮਰ ਨਾਲ ਤੈਅ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਹਾਈ-ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਕੋਚਾਂ ਨੂੰ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸਪ੍ਰਿੰਟ ਪ੍ਰੋਫਾਈਲ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ— ਐਕਸਲੇਰੇਸ਼ਨ, ਫਲਾਇੰਗ ਸਪੀਡ, 60 ਮੀਟਰ, 100 ਮੀਟਰ, 150 ਮੀਟਰ, 200 ਮੀਟਰ, 300 ਮੀਟਰ, ਸਪੀਡ ਡਿਕਰੀਮੈਂਟ, ਪਾਵਰ, ਤਕਨੀਕੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ, ਸਪੀਡ ਐਂਡਿਊਰੈਂਸ ਅਤੇ ਰਿਕਵਰੀ ਕਾਬਲੀਅਤ।
ਕੁਝ ਖਿਡਾਰੀ ਜੋ ਕੌਮੀ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ 100 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਸੀਲਿੰਗ 200 ਜਾਂ 400 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਉੱਚਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਖਿਡਾਰੀ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਡਾਟਾ ਅਤੇ ਫਿਜ਼ਿਓਲੋਜੀ ਨਾਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਵੈਂਟ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਜਾਤੀ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਦੂਰੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਪੁਰਸ਼ ਸਪ੍ਰਿੰਟ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਕਾਫ਼ੀ ਪਿੱਛੇ ਹੈ।
ਏਸ਼ੀਆਈ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਹੀ ਪੱਧਰ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕਾਮਨਵੈਲਥ ਮੈਡਲ ਭਰੋਸੇਯੋਗਤਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਗਲਾ ਪੜਾਅ ਨਿਯਮਿਤ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਪੱਧਰ ਦਾ ਐਕਸਪੋਜ਼ਰ ਅਤੇ ਵਰਲਡ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ/ਓਲੰਪਿਕ ਫਾਈਨਲ ਮਿਆਰਾਂ ‘ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਹੈ।
ਘਰੇਲੂ ਰਿਕਾਰਡ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸੁਧਰੇ ਹਨ, ਪਰ 100/200 ਮੀਟਰ ਗਰੁੱਪ ਨੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇੱਕੋ ਮਿਆਰ ‘ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਨਿੱਜੀ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਦੂਰੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਮੱਸਿਆ ਵੀ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ: ਭਾਰਤੀ ਕੋਚ ਕੌਣ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੂਰੀ ਕਾਮਯਾਬੀਵਾਂ ਉਹਨਾਂ ਸਿਸਟਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈਆਂ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਮਾਹਰਤਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੂਮਿਕਾ ਹੈ। ਅਮਰੀਕੀ ਕੋਚ ਸਕਾਟ ਸਿਮੰਸ ਨੇ ਗੁਲਵੀਰ ਸਿੰਘ, ਸਾਵਨ ਬਰਵਾਲ ਅਤੇ ਸੀਮਾ ਕੁਮਾਰੀ ਨਾਲ ਕੋਲੋਰਾਡੋ ਸਪ੍ਰਿੰਗਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪਾਰੁਲ ਚੌਧਰੀ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਮੰਸ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਕੋਚਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਇਹ ਸਿਮੰਸ ਦੀ ਤਨਕ਼ੀਦ ਨਹੀਂ। ਉਲਟ—ਨਤੀਜੇ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉੱਚ-ਪੱਧਰੀ ਕੋਚਿੰਗ, ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਵਾਤਾਵਰਣ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਦੀ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਹੈ।
ਪਰ ਜੇ ਭਾਰਤ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਵੱਡੀ ਐਥਲੈਟਿਕਸ ਤਾਕਤ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਵਾਰ ਕੋਈ ਚੋਟੀ ਦਾ ਖਿਡਾਰੀ ਆਉਣ ‘ਤੇ ਗਿਆਨ ਆਯਾਤ ਕਰਨ ‘ਤੇ ਸਥਾਈ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹਾਈ-ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਕੋਚ ਡਿਵੈਲਪਮੈਂਟ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ
ਖਿਡਾਰੀ ਤਰੱਕੀ ਅਤੇ ਕੋਚ ਤਰੱਕੀ ਵੱਖਰੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਜੇ ਭਾਰਤ ਸਪ੍ਰਿੰਟ, ਮਿਡਲ ਡਿਸਟੈਂਸ, ਐਂਡਿਊਰੈਂਸ, ਹਰਡਲਜ਼, ਜੰਪ ਅਤੇ ਥ੍ਰੋ— ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਪੱਧਰ ਦੇ ਮੈਡਲ ਦਾਵੇਦਾਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸੀ ਘਰੇਲੂ ਕੋਚਿੰਗ ਪਾਥਵੇ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੱਧਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਹਾਈ-ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਤੱਕ ਕੋਚ ਨੂੰ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰੇ।
| ਕੋਚ ਪੱਧਰ | ਮੁੱਖ ਜਵਾਬਦੇਹੀ |
|---|---|
| ਫਾਊਂਡੇਸ਼ਨ ਕੋਚ | ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ, ਮੁੱਢਲੀ ਮੂਵਮੈਂਟ, ਬੁਨਿਆਦੀ ਤਕਨੀਕ ਅਤੇ ਯੂਥ ਡਿਵੈਲਪਮੈਂਟ |
| ਇਵੈਂਟ-ਗਰੁੱਪ ਕੋਚ | ਸਪ੍ਰਿੰਟ, ਐਂਡਿਊਰੈਂਸ, ਹਰਡਲਜ਼, ਜੰਪ ਜਾਂ ਥ੍ਰੋ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ |
| ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਕੋਚ | ਕੌਮੀ ਪੱਧਰ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀ, ਪੀਰੀਅਡਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ, ਟੈਸਟਿੰਗ, ਰੇਸ ਯੋਜਨਾ ਅਤੇ ਸਟ੍ਰੈਂਥ ਇੰਟੀਗ੍ਰੇਸ਼ਨ |
| ਹਾਈ-ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਕੋਚ | ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਖਿਡਾਰੀ, ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਪੀਕਿੰਗ, ਮਲਟੀਡਿਸਿਪਲਿਨਰੀ ਸਹਿਯੋਗ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਮੁਕਾਬਲਾ ਯੋਜਨਾ |
| ਕੋਚ ਡਿਵੈਲਪਰ | ਹੋਰ ਕੋਚਾਂ ਦੀ ਮੈਨਟਰਿੰਗ, ਨਿਗਰਾਨੀ, ਪਰਖ ਅਤੇ ਤਰੱਕੀ |
| ਮਾਸਟਰ ਕੋਚ ਡਿਵੈਲਪਰ | ਕਰਿਕੁਲਮ ਤਰੱਕੀ, ਕੋਚ ਡਿਵੈਲਪਰ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਅਤੇ ਕੌਮੀ ਮਿਆਰ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ |
ਸਿਰਫ਼ ਸਰਟੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ। ਕੌਮੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਨੂੰ ਫਾਰਮਲ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਮੈਨਟਰਸ਼ਿਪ, ਨਿਗਰਾਨੀ, ਖਿਡਾਰੀ ਕੇਸ-ਸਟਡੀ, ਲਗਾਤਾਰ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਤਰੱਕੀ, ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਇੰਟਰਨਸ਼ਿਪ ਅਤੇ ਅਸਲ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਅਨੁਭਵ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੋਚਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਦੇਸ਼ ਭੇਜੋ
ਜੇ ਖਿਡਾਰੀ ਯੂਰਪ, ਕੋਲੋਰਾਡੋ ਸਪ੍ਰਿੰਗਜ਼ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤਰੱਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਭਾਰਤੀ ਕੋਚ ਵੀ ਉਸ ਤਰੀਕਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਜੇ ਕੌਮੀ ਟੀਮ ਵਰਲਡ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਰਤੀ ਕੋਚਾਂ ਅਤੇ ਕੋਚ ਡਿਵੈਲਪਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੇਖਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਾਰਮ-ਅੱਪ, ਰਿਕਵਰੀ, ਟੇਪਰ, ਰਾਊਂਡ ਮੈਨੇਜਮੈਂਟ, ਫਿਜ਼ਿਓਥੈਰੇਪੀ, ਸਟ੍ਰੈਂਥ, ਬਾਇਓਮੈਕੈਨਿਕਸ ਅਤੇ ਮੈਡੀਕਲ ਸਪੋਰਟ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜੋੜਦੇ ਹਨ।
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਕੋਚ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਹਸਤਾਂਤਰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਸਾਫ਼ ਹਿੱਸਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੀਜ਼ਨ ਨੂੰ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਬਣਾਓ
ਇਹ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸਪ੍ਰਿੰਟ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਲਈ ਅਹਿਮ ਹੈ।
ਯੋਜਨਾ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ, ਵਰਲਡ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਜਾਂ ਓਲੰਪਿਕ ਵਰਗੇ ਮੁੱਖ ਟੀਚੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਟੇਪਰ, ਰੇਸ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਿਆਰੀ, ਕਵਾਲੀਫਿਕੇਸ਼ਨ, ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਐਕਸਪੋਜ਼ਰ, ਸਪੈਸਿਫਿਕ ਪ੍ਰੈਪਰੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਜਨਰਲ ਪ੍ਰੈਪਰੇਸ਼ਨ ਤੱਕ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਟੀਚਾ ਸਾਲ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕੌਮੀ ਰਿਕਾਰਡ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਨਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਉਮੀਦ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਉਹੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮੁੱਖ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇਗਾ।
ਕੌਮੀ ਰਿਕਾਰਡ ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਚੈਕਪੋਇੰਟ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਤਿਮ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕੋਚ ਦੀ ਪਰਖ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ
ਕੋਚ ਦੀ ਪਰਖ ਸਿਰਫ਼ ਘਰੇਲੂ ਸੀਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਨਿੱਜੀ ਸਰਵੋਤਮ ਅਤੇ ਕੌਮੀ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵਧੀਆ ਹਾਈ-ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਇੰਡਿਕੇਟਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁ-ਸਾਲਾ ਤਰੱਕੀ, ਚੋਟ ਤੋਂ ਮੌਜੂਦਤਾ, ਵੱਡੀ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਲਈ ਕਵਾਲੀਫਿਕੇਸ਼ਨ, ਰਾਊਂਡ ਪਾਰ ਕਰਨਾ, ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਸਾਬਤ ਕਾਬਲੀਅਤ ਦਾ ਕਿੰਨਾ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਦੁਹਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਤਕਨੀਕੀ ਐਗਜ਼ਿਕਿਊਸ਼ਨ, ਖਿਡਾਰੀ ਦੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਖਿਡਾਰੀ ਦਾ ਤਰੱਕੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਭਾਰਤੀ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ
ਖਿਡਾਰੀ ਇੱਕ ਸਿਸਟਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕੋਚਿੰਗ, ਚੋਣ, ਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਯੋਜਨਾ, ਮੁਕਾਬਲਾ ਐਕਸਪੋਜ਼ਰ, ਯਾਤਰਾ, ਸਟ੍ਰੈਂਥ ਐਂਡ ਕੰਡੀਸ਼ਨਿੰਗ, ਫਿਜ਼ਿਓਥੈਰੇਪੀ, ਸਪੋਰਟਸ ਮੈਡਿਸਨ, ਨੀਂਦ, ਪੋਸ਼ਣ, ਰਿਕਵਰੀ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ— ਸਭ ਕੁਝ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਸਕੋਰਬੋਰਡ ‘ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਕੋਈ ਖਿਡਾਰੀ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਆਮ ਪੱਧਰ ਦੁਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਜਵਾਬਦੇਹੀ ਖਿਡਾਰੀ ‘ਤੇ ਸੁੱਟਣਾ ਗੰਭੀਰ ਜਾਇਜ਼ਾ ਨਹੀਂ।
ਇਹ ਦਲੀਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਭਾਰਤ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਵੱਡੀ ਐਥਲੈਟਿਕਸ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ
ਗੱਲ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਹੈ।
ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਘੱਟ ਉਮੀਦਾਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਿਆਰ “ਭਾਰਤ ਲਈ ਚੰਗਾ” ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਘੜੀ ਕੌਮੀਅਤਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੀ।
ਟੀਚਾ ਓਲੰਪਿਕ ਫਾਈਨਲ, ਵਰਲਡ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਫਾਈਨਲ, ਦੁਨੀਆਵੀ ਮੈਡਲ ਅਤੇ ਇੱਕ ਐਸੀ ਕੋਚਿੰਗ ਢਾਂਚਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇਵੈਂਟ ਗਰੁੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਜਿਹੇ ਖਿਡਾਰੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਸਕੇ।
ਗੁਲਵੀਰ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਪਾਰੁਲ ਚੌਧਰੀ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਭਾਰਤੀ ਖਿਡਾਰੀ ਇੱਕ ਔਖੇ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਸ਼ਡਿਊਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਾਰ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੀ ਸਹੀ ਹੋਇਆ? ਕਿਹੜਾ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਐਕਸਪੋਜ਼ਰ ਅਹਿਮ ਸੀ? ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਵਾਤਾਵਰਣ ਨੇ ਕੀ ਬਦਲਿਆ? ਕਿਹੜੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਭਾਰਤੀ ਕੋਚਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਈਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ? ਏਸ਼ੀਆਈ ਮੈਡਲਿਸਟ ਨੂੰ ਵਰਲਡ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਫਾਈਨਲਿਸਟ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲਿਆ ਜਾਵੇ?
ਸਪ੍ਰਿੰਟ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰਿੰਦਰਵੀਰ ਦਾ 10.09* ਤਰੱਕੀ ਹੈ। ਅਨਿਮੇਸ਼ ਦਾ 20.32 ਅਤੇ 10.14 ਤਰੱਕੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਦਾ 44.98 ਤਰੱਕੀ ਹੈ। ਮਿਕਸਡ 4×100 ਮੀਟਰ ਕਾਂਸੀ ਵੀ ਤਰੱਕੀ ਹੈ।
ਤਰੱਕੀ ਅਤੇ ਮੰਜ਼ਿਲ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣਾ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਘੱਟ ਉਮੀਦਾਂ ਨਹੀਂ—ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਿਸਟਮ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ
ਟੀਚਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਖਿਡਾਰੀ ਦਾ ਇੱਕ ਵਾਰ 10.09 ਦੌੜਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਟੀਚਾ ਇੱਕ ਐਸੀ ਢਾਂਚਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕਈ ਸਪ੍ਰਿੰਟਰ ਤਿਆਰ ਕਰੇ, ਜੋ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਬ-10 ਦੌੜ ਸਕਣ, ਵਰਲਡ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਰਾਊਂਡ ਪਾਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੈਡਲ ਲਈ ਲੜਨ।
ਟੀਚਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਏਸ਼ੀਆਈ ਦੂਰੀ ਮੁਹਿੰਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਇੱਕ ਐਸੀ ਪਾਈਪਲਾਈਨ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਏਸ਼ੀਆਈ ਮੈਡਲਿਸਟਾਂ ਨੂੰ ਵਰਲਡ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਅਤੇ ਓਲੰਪਿਕ ਫਾਈਨਲ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਅਤੇ ਟੀਚਾ ਵਿਰਲਾ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਕੋਚਾਂ ‘ਤੇ ਸਥਾਈ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਟੀਚਾ ਭਾਰਤੀ ਕੋਚ-ਡਿਵੈਲਪਮੈਂਟ ਸਿਸਟਮ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹਾਈ-ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਕੋਚ, ਕੋਚ ਡਿਵੈਲਪਰ ਅਤੇ ਮਾਸਟਰ ਕੋਚ ਡਿਵੈਲਪਰ ਤਿਆਰ ਕਰੇ— ਅਜਿਹੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਜੋ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਮਿਆਰ, ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਪੀਰੀਅਡਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਇਵੈਂਟ ਦੀਆਂ ਅਸਲ ਮੁਕਾਬਲਾਤਮਕ ਮੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹੋਣ।
ਇਹ ਭਾਰਤੀ ਐਥਲੈਟਿਕਸ ਦੀ ਤਨਕ਼ੀਦ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਹ ਉਸ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਭਾਰਤੀ ਐਥਲੈਟਿਕਸ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ITC ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਨਤੀਜਾ
ਗੁਲਵੀਰ ਸਿੰਘ: ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਮੁਹਿੰਮ। ਤਿੰਨ ਇਵੈਂਟ, ਤਿੰਨ ਮੈਡਲ ਅਤੇ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਲੋਡ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ 1500 ਮੀਟਰ PB।
ਪਾਰੁਲ ਚੌਧਰੀ: ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਲਾਕਾਈ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਐਗਜ਼ਿਕਿਊਸ਼ਨ। ਸਟੀਪਲਚੇਜ਼ ਕੌਮੀ ਰਿਕਾਰਡ ਅਤੇ ਦੋ ਮੈਡਲ।
ਭਾਰਤ ਦਾ ਦੂਰੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ: ਇਲਾਕਾਈ ਤਰੱਕੀ ਅਸਲ ਹੈ; ਦੁਨੀਆਵੀ ਮੈਡਲ ਪੱਧਰ ਹਾਲੇ ਤਰੱਕੀ ਅਧੀਨ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਯਮਿਤ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਐਕਸਪੋਜ਼ਰ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਭਾਰਤ ਦਾ ਪੁਰਸ਼ ਸਪ੍ਰਿੰਟ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ: ਘਰੇਲੂ ਰਿਕਾਰਡ ਅੱਗੇ ਵਧੇ ਹਨ, ਪਰ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਹੀ ਪੱਧਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਮੁਕਾਬਲਾਤਮਕਤਾ ਹਾਲੇ ਕਾਫ਼ੀ ਪਿੱਛੇ ਹੈ।
ਕੌਮੀ ਤਰਜੀਹ: ਇੱਕ ਘਰੇਲੂ ਹਾਈ-ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਕੋਚ-ਡਿਵੈਲਪਮੈਂਟ ਸਿਸਟਮ ਬਣਾਉਣਾ ਜੋ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਾਏ।